บทที่ 5 หนีสวาทลุงเขย มาเจอพ่อผัวรัวไม่ยั้ง 5 ก้มเลือกผักในเรือจนนมโผล่
หญิงสาวก้มลงเอาหน้าแนบไปกับหน้าตักของลุยเขย แล้วตวัดลิ้นเลียวน้ำคาวคลุ้งที่เปรอะอยู่ที่ขาของเขา รวมถึงที่เลอะอยู่บนโซฟาตัวยาวจนหมดเกลี้ยง ทำให้ลุงสง่าจ้องมองหล่อนอย่างเหลือเชื่อ
พอช้องนางเลียทำความสะอาดน้ำรักจนหมดจดแล้ว หล่อนก็ใช้นิ้วมือปาดเอาน้ำข้าวของลุงเขยที่เลอะบนแก้มของหล่อนเอาเข้าปาก แล้วดูดกลืนจดหมดเกลี้ยงอีกเช่นกัน
“น้ำข้าวของคุณลุงอร่อยจังค่ะ หนูชอบจังเลย”
“ชอบจริงหรือหลาน เอาไว้วันหลังเรามานวดกันอีกไหม อ้อ นี่จ้ะ รางวัลค่านวดของหลาน รับไปเสียสิ”
ลุงสง่ารีบหยิบกางเกงแพรที่ร่นลงไปกองอยู่บนเก้าอี้รับแขกขึ้นมาสวมใส่ไว้ดังเดิม แล้วควักแบงค์พันจากกระเป๋าสตางค์บนโต๊ะกระจก ยื่นให้กับช้องนางเพื่อเป็นสินน้ำใจ
…
เจอเจ๊กฮงคนขายผักจอมลามก
เช้าวันใหม่…
ป้าพุ่ม แม่บ้านให้เด็กรับใช้ชื่อแป้นมาเคาะประตูห้องเพื่อปลุกช้องนางแต่เช้าตรู่
ก๊อก ๆ ๆ
“คุณช้องนางตื่นได้แล้วค่ะ ป้าพุ่มเรียกให้คุณไปช่วยงานในครัว”
“แต่นี่เพิ่งหกโมงกว่าเองนะจ๊ะ”
“ใช่ค่ะ ป้าพุ่มได้รับคำสั่งจากคุณหญิงชดช้อยมาอีกที ท่านบอกป้าพุ่มช่วยฝึกงานบ้านงานเรือนทุกอย่างให้คุณช้องนางทำเป็นจนคล่อง แป้นได้ยินคุณหญิงบอกว่า จะเตรียมคุณช้องนางให้เป็นแม่ศรีเรือน เผื่อวันข้างหน้าจะมีผู้ชายดี ๆ มาขอน่ะค่ะ”
“อ้อ ได้จ้ะ ขอฉันเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนนะแล้วจะรีบไปหาป้าพุ่มในครัว”
ช้องนางอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แล้วจึงแต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้าน ก่อนจะรีบลงไปช่วยงานครัว
ป้าพุ่มสอนงานครัวง่าย ๆ ให้กับช้องนาง รวมถึงแจ้งให้เธอรู้ถึงหน้าที่ประจำวันที่เธอต้องรับผิดชอบ
“วันนี้คุณช้องนางแค่ช่วยป้าไปเลือกซื้อผักผลไม้จากเรือตาแป๊ะฮง ที่แกจะมาจอดเรือเทียบที่ท่าน้ำบ้านเราทุกเจ็ดโมงเช้า เลือกดูผักที่สวย ๆ มาเป็นผักเคียงกับน้ำพริก ส่วนผลไม้ก็เลือกสลับสับเปลี่ยนอย่าให้ซ้ำกันทุกวันก็พอค่ะ”
“ได้จ้ะป้าพุ่ม นี่จะเจ็ดโมงแล้ว ช้องนางจะไปรอซื้อผักที่ท่าน้ำหลังบ้านก่อนนะจ๊ะ”
“ดีค่ะคุณช้องนาง อ้าวอีแป้นเอ็งไปเป็นเพื่อนคุณช้องนางเธอก่อน จะได้บอกเธอถูกว่าต้องเลือกผักมาน้อยขนาดไหน พรุ่งนี้เอ็งค่อยปล่อยเธอไปคนเดียว”
ป้าพุ่มยิ้มรับ แล้วหันไปสั่งนางแป้นลูกมือในครัวที่กำลังเตรียมเครื่องสำหรับตำน้ำพริกอยู่ที่พื้นครัว
“ได้จ้ะป้าพุ่ม ไปกันค่ะคุณช้องนาง”
นางแป้นเดินนำช้องนางไปยังท่าน้ำหลังบ้าน พอถึงเวลาเจ็ดโมงตรง เรือแจวลำใหญ่ของเจ๊กฮงก็พายเข้ามาเทียบที่ท่าน้ำส่วนตัวของบ้านเรือนไทยหลังงาม
แป๊ด ๆ
เสียงบีบแตรที่เจ๊กฮงส่งสัญญาณบอกถึงการมาถึงของเรือขายของชำ
“มาแล้ว ๆ วันนี้ผักผลไม้งาม ๆ ทั้งน้านเลยจ้า เชิญมาเลือกซื้อได้เลย”
เจ๊กฮงร้องเรียกลูกค้าสาวที่ยืนอยู่บนท่าเรือ ขณะที่แกกำลังผูกเชือกกับเสาข้างท่าน้ำแล้วพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองดูหญิงสาวสวยผู้มาเยือนคนใหม่ที่ยืนอวดหน้าอกสองลูกโตอยู่ข้าง ๆ นางแป้น
“ใครกันน่ะอาแป้น”
เจ๊งฮงเอ่ยถามด้วยสายตาสอดส่ายอยากรู้อยากเห็น
“อ๋อ เจ้านายคนใหม่ของฉันเอง ต่อไปนี้คุณช้องนางจะเป็นคนลงมาเลือกซื้อผักทุกเช้านะ ส่วนฉันจะต้องขึ้นไปช่วยงานในครัว ป้าพุ่มแกสั่งมาแบบนี้”
“อ้อ ได้สิ ๆ อั๊วจะช่วยเลือกผักสวย ๆ ให้อาหนูแกเอง”
นางแป้นนั่งยอง ๆ ที่ท่าน้ำ ก้มหน้าลงไปเลือกผักในกระจาดบนเรือของตาแป๊ะแก่ พลางเอ่ยปากสอนให้ช้องนางเรียนรู้งานจากหล่อน
“พรุ่งนี้เช้าคุณช้องนางก็มาเลือกผักสดพวกนี้ไปให้ป้าพุ่มแกไว้จัดจานน้ำพริกนะคะ อย่างเช่น พวกมะเขือพวง มะเขือเปาะ ดูลูกที่ดีดแล้วดังเป๊าะ ๆ แบบนี้แสดงว่ายังสดดีอยู่ค่ะ”
ช้องนางปล่อยให้เสียงพูดของนางแป้นผ่านหูไปเท่านั้น หาได้สนใจไม่
คนที่หล่อนสนใจอยู่ตอนนี้ก็คือ เจ๊กฮง ที่ยืนอยู่ในเรือพร้อมสายตาที่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเหมือนจะกลืนกินหล่อนเข้าไปทั้งตัว
“อาคุณหนูจะมาอยู่บ้านหลังนี้เลยเหรอ”
เจ๊กฮงหาเรื่องคุยกับช้องนางที่ยืนอยู่บนท่าน้ำ พอแกเงยหน้ามองสบตาหล่อน สายตาแกก็ไปชนเข้ากับหน้าอกอวบอั๋นที่ดันเสื้อยืดออกมาเห็นเป็นสองเต้ากลมโตเด่นชัด
“ใช่จ้ะอาเจ๊ก ฉันจะมาอาศัยอยู่ที่บ้านคุณหญิงช้อยป้าของฉันเองจ้ะ”
“แล้วลื้อมาทำอะไรล่ะ มาเรียนหนังสือด้วยหรือเปล่า”
เจ๊กฮงคุยกับสาวน้อยด้วยความสนใจใคร่รู้ แต่สองตาแกเบิกโตจ้องมองหน้าอกของหล่อนอย่างไม่วางตา พูดง่าย ๆ ว่าส่วนใหญ่แกจะมองแต่นม ส่วนใบหน้าของช้องนางแกแทบจะไม่ค่อยได้เหลือบตาขึ้นมามองสักเท่าไร
“มาเรียนต่อที่มหาลัยในกรุงเทพนี่แหละจ้ะ ฉันกำลังจะเข้าเรียนชั้นปี 1 นี่แหละอาเจ๊ก”
“อ้าว คุณช้องนางช่วยส่งตะกร้าไปให้เจ๊กฮงหน่อยสิ ฉันจะได้เอามาใส่ผักให้แกชั่งน้ำหนักแล้วก็คิดเงิน แหม มัวแต่คุยกันอยู่นั่นแหละ”
เสียงแสบแก้วหูของนางแป้นแทรกขึ้นมากลางปล้อง ขณะที่ชายแก่กับหญิงสาวกำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลิน
ช้องนางโค้งตัวลงไปยื่นตะกร้าใบใหญ่สานด้วยไม้ไผ่ส่งให้เจ๊กฮง
“นี่จ้ะตะกร้าใส่ผัก เจ๊กฮงรับนะ เดี๋ยวจะตกน้ำลงไปซะก่อน”
สาวสวยส่งเสียงหวานขณะยื่นตะกร้าไปสุดมือ แต่ชายแก่เจ้าเล่ห์ไม่ยอมเอื้อมมือไปรับให้สุดแขนอย่างที่ควรจะเป็น
